Friday, September 26, 2014

ज्येष्ठ हार्मोनियम वादक स्व. श्री. गोविंदराव पटवर्धन यांच्यावरील डॉक्युमेंटरीबाबत...


नमस्कार, 
माझ्या 'मेहेंदळे मोशन पिक्चर्स' तर्फे मी ज्येष्ठ हार्मोनियम व ऑर्गन वादक स्व. श्री. गोविंदराव पटवर्धन यांच्या सांगीतिक प्रवासावर एक माहितीपट तयार करीत आहे. 

आजच्या पिढीला गोविंदरावांबद्दल फारसं काही माहित नाही. त्यांना गोविंदरावांच्या सांगीतिक कारकिर्दी विषयी जास्तीत जास्त माहिती व्हावी, हाच या माहितीपट बनवण्यामागचा उद्देश आहे. 

मी या क्षेत्रात नवीन आहे. परंतु गोविंदरावांच्या कार्याचा आजच्या पिढीपर्यंत जास्तीत जास्त प्रसार होण्यासाठी ही फिल्म उत्तम व्हावी, हा माझा प्रामाणिक प्रयत्न आहे. 

सध्या या फिल्मच्या संकलनाचे काम सुरु आहे. 

कृपया सोबत दिलेल्या लिंक वर जाउन 'संगीत गोविंदगौरव' या पेज ला लाईक करावे आणि जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत हि लिंक शेअर करावी ही विनंती. 

वेळोवेळी या पेजवर अपडेट मिळत जातीलच... 

धन्यवाद ! 

https://www.facebook.com/sangeet.govindgaurav

Wednesday, May 18, 2011

डोक्याला 'शॉट' देणारी माणसं

डोक्याला 'शॉट' देणारी माणसं
प्रसंग : पहिला.

वेळ : सकाळची, साधारणपणे १० - १०.३० ची. कामाची गडबड सुरू असते. दिवसभराचं शेड्यूल लावणं, महत्वाची कामं दुपारच्या आत आटोपण्याची गडबड. तेवढ्यात मोबाईलची घंटी वाजते. नंबर अनोळखी असतो. गडबडीत फोन उचलतो.
"हॅलो !"
"धनंजय का?"
"हो. आपण ?"
"ओळख पाहू, कोण बोलतंय ते..."
"माफ करा, नाही ओळखलं. कोण आपण ?"
"काय राव, आता आमचा आवाजपण विसरलास का?" (आता इथे माझ्या डोक्याची घंटी वाजते.)
मी थोडा वैतागतो. पण सकाळची वेळ असल्याने मी ३ इडियट्स मधल्या अमीर खान सारखं 'आल इज वेल' म्हणत स्वतःला शांत ठेवतो. पण पलीकडच्या व्यक्तीने घंटा वाजवण्याचं काम सुरूच ठेवलं होतं.
"हो बरोबर आहे, आता काय बाबा तुम्ही मोठी माणसं झालात. बिझी माणसं. आता आम्हाला थोडंच लक्षात ठेवणार?"
"बरं, झाली चूक माझी. आता तरी सांगाल, आपण कोण ते ?"
"बास का, आता आपली जुनी दोस्तीपण विसरलास का? एवढ्या वर्षांत भेटलो नाही, तर आवाज विसरलास, मग मला काय लक्षात ठेवणार तू ?" वगैरे वगैरे भुंगा सुरूच.
या फोनमुळे माझी कामाची लिंक तुटली, मूड गेला... पार माकड झालं माझं. मनात म्हटलं, आता सगळं काम disturb झालंच आहे, तर बघुयाच आता, कोण आहे ते. आता आपण याचं माकड करू. मग मीही या खेळासाठी तयार झालो. फोनवर त्या माणसाची वटवट सुरूच होती.
"..... दोस्त दोस्त ना रहा..." वगैरे... वगैरे...
"अहो, अहो, असे नाराज होऊ नका... ओळखलंय मी केव्हांच, तुम्ही कोण आहात ते."
पलीकडचा माणूस जरा आनंदाने "सांग बरं कोण ते..."
"अमिताभ बच्चन"
"काय चेष्टा करतोय गरिबाची."
"काय ? अमिताभ, तू गरीब कधी झालास ?"
"अरे, तो नाही रे, मी गरीब."
आता वैतागायची पाळी त्या माणसाची.
"म्हणजे तू अमिताभ नाहीस ? मग कोण ?"
"अरे मी सचिन."
"काय ??? साक्षात सचिन तेंडुलकर ?????"
"अरे नाही यार, सचिन जोशी....."
आता पलिकडून पूर्ण वैतागलेला आवाज.
"अरे, असं पूर्ण नाव सांग की. नुसतं सचिन सांगायला जगात तू काय एकटाच सचिन आहेस का ? आडनांव सांगायला लाज वाटते का ? तुमचं खानदान नाव न घेण्याइतकं........"
"बास्स... बास्स... माफ कर बाबा. चूक केली मी तुला फोन करून." त्याचा रडकुंडीला आलेला आवाज....
"अरे माणसाने................." आता मी त्याला प्रवचन देऊन रडवायला सुरू केलं होतं.
पलीकडून प्रतिसादाची अपेक्षा.......
पण.......
".........." पलीकडून फक्त शांतता.
"हा.. हा... हा...."

प्रसंग : दुसरा
या अशा निनावी फोनवाल्या माणसांप्रमाणेच आणखी काही लोक आहेत, डोक्याला शॉट देणारे... ते म्हणजे टी.व्ही.प्रेमी.....
सध्या टी.व्ही.वर अनेक सिरिअल्स असतात. 'फालतू' असं मी म्हणणार नाही. कारण 'फालतू' म्हटलं तर, लोकांच्या भावना दुखावल्या जातील. हल्ली कोणाच्या भावना कधी दुखावल्या जातील, काही सांगता येत नाही. पण आजकाल सगळेच भयंकर टी.व्ही.च्या आहारी गेलेत. अगदी लहान मुलांपासून म्हाताऱ्या माणसांपर्यंत.
लहान मुलं बघाल, तर डोळ्याची पापणी न हलवता तासनतास टी.व्ही. जवळ बसून पोगो, कार्टून नेटवर्क बघत असतात. मग मोठ्या माणसांचं विचारायलाच नको. खऱ्या माणसांपेक्षा टी.व्ही.तली माणसं अधिक प्रिय असतात. त्यांना कोणाशी फोनवर बोलताना ऐकलं तर वाटेल, घरातल्या कोणाबद्दल तरी बोलतायत. पण ते बोलणं सिरिअल मधल्या पात्रांविषयी असतं. म्हणजे बघा......
"अगं, काल त्या सिमरनचं काय झालं गं ?"
"अगं, ती काल घरातून रागारागाने बाहेर पडली. जोरात गाडी चालवत गेली. आज बघ तू तिचा Accident होतो की नाही ते..."
ऐकणारा गार पडलेला असतो/असते. पण हे बोलणं असतं टी.व्ही. सिरिअलमधल्या पात्रांबद्दल.
तर अशा या टी.व्ही.प्रेमी मंडळींच्या घरी संध्याकाळी ७ ते १० या वेळेत जाण्याचा मूर्खपणा अजिबात करू नये. कारण आपण गेलो की, वर वर उसनं हासू आणून स्वागत करतात.
पण मनात.... "कशाला आला आत्ताच माझ्या सिरिअलमध्ये ? धड बघता सुद्धा येणार नाही माझी सिरिअल." असं काहीतरी मनात चरफडण असतं. आणि एक सिरिअल संपली की दुसरी, मग तिसरी, चौथी.... संपतच नाहीत. आपलं माकड झालेलं असतं. आपल्याला त्या सिरिअल्सचे अत्याचार सहन करण्याशिवाय पर्याय नसतो.
माझा एक मित्र त्याच्या सासूबाईंकडे अजिबात त्या वेळेत जात नाही. कारण सासूबाईंना जावई आणि मुलीपेक्षाही सिरिअल्स महत्त्वाच्या असतात. एकदा सोफ्यावर त्या बसल्या की, जेवण वगैरे टी.व्ही. समोरच. मित्राचे सासरे ताट वाढून आपल्या बायकोला आणून देतात. जेवल्यावर त्या ताटातच हात धुणार. मग सासरे त्यांना सोफ्यावरच औषधं देणार. रोज रात्री १० वाजेपर्यंत हे चालतं. त्यानंतर मग सासूबाईंना बाकीच्या माणसांची आठवण होते.
मध्यंतरी मी माझ्या लग्नाचं आमंत्रण करायला अशाच एका टी.व्ही. प्रेमी घरी गेलो. माझं घडयाळाकडे लक्ष नव्हतं. त्या काकूंनी थोड्या नाखुशीनेच स्वागत केलं. म्हटलं काय झालं काकूंना ? आणि आत गेल्यावर बघतो तर काय... त्यांचा Prime Time सुरू होता. सिरीअलचा काहीतरी महत्वाचा Segment चालू होता. आणि तो चालू असतांना काकूंना दार उघडायला उठावं लागलं होतं.
आता सिरीअलचा ब्रेक होईपर्यंत मला थांबवं लागणार होतं. ब्रेक झाला, मग पाणी मिळालं.
"आज कसा काय आलास ?"
"माझ्या लग्नाची पत्रिका द्यायला आलो."
"हो का ? अरे वा ! छान छान !"
वगैरे, वगैरे बोलणं सुरू होतं. आणि तेवढ्यात ब्रेक संपला. सिरिअल पुन्हा चालू.
"थांब आता पुढचा ब्रेक होईस्तोवर."
"अहो काकू, मला पुढे अजून आमंत्रणं करायची आहेत."
"थांब रे, १० मिनिटांनी काही होत नाही. आता पुढचा ब्रेक होईपर्यंत मध्ये बोलू नकोस."
मी गप्प.....
ब्रेक झाला. वेळ साधून पटकन आमंत्रण केलं. काकूंनी पत्रिका पाहिली. तारीख, वार, मुहूर्त पाहिले.
"अरे वा ! मंगळवारी सकाळी १०.४५ चा मुहूर्त आहे का ? मग मला येत येईल."
"बिझी आहात का तेव्हा ?"
"अरे नाही रे, मंगळवारी सकाळी १० वाजता त्या अमुकतमुक सिरीअलचा रिपीट एपिसोड असतो नां... मी कध्धीच तो चुकवत नाही... १०.३० ला तो संपला, म्हणजे मग मला येता येईल ! नंतर मी मोकळीकच आहे. बरं केलंस हो, पावणे अकराचा मुहूर्त ठेवलास ते."
आता मी काय बोलणार ? मनातल्या मनात कपाळावर हात मारून घेतला. आणि अशा माणसांकडे पुन्हा जातेवेळी '७ ते १०' वेळा विचार करूनच जायचं, असा निश्चय केला. दुसरं काय.......

Thursday, January 27, 2011

काहिशी अपरीचित; परंतु अप्रतिम म्युझियम्स

काहिशी अपरीचित; परंतु अप्रतिम म्युझियम्स

मध्यंतरी मला दोन छान म्युझियम्स पाहण्याचा योग आला. काहिशी वेगळी पण अप्रतिम... एक म्हणजे लोणावळ्याजवळील सेलेब्रिटी वॅक्स म्युझियम आणि दुसरं म्हणजे हैदराबादमधील सुधा कार्स म्युझियम.... ही दोन्ही म्युझियम्स आवर्जून बघण्यासारखी आहेत.

सेलेब्रिटी वॅक्स म्युझियम, लोणावळा :







हे म्युझियम म्हणजे लंडनच्या मॅडम तुस्सॉं म्युझियमची भारतीय कॉपी आहे. ज्यांना ते म्युझियम पाहायला जाणं शक्य नाही, त्यांनी भारतातलं हे म्युझियम नक्की पाहावं. हे म्युझियम नवीनच बांधलेलं आहे... केरळचे तरूण कलाकार श्री. सुनिल कंडल्लूर यांनी येथील मेणाचे पुतळे तयार केले आहेत... आतमध्ये गेल्यावर श्री. बालाजी तांबे यांचा सुबक पुतळा दिसतो. तो इतका हुबेहुब आहे की, समोर प्रत्यक्ष बालाजी तांबेच उभे आहेत की काय असे वाटते. हा पुतळा पाहिल्यावरच या कलाकाराची कला आपल्याला पुढे आणखी त्यांची कारागिरी पाहण्यासाठी खेचून नेते. प्रत्येक पुतळ्याच्या डोळ्यांमधले भाव जिवंत वाटतात. या म्युझियममध्ये छत्रपती शिवाजी महाराज, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, मदर तेरेसा, राजीव गांधी, यांच्याबरोबरच हा कलाकार केरळमधील असल्यामुळे तेथील नेते, अभिनेते, संत यांचेही पुतळे आहेत. बालाजी तांबे यांच्याप्रमाणेच एम.एस. सुब्बलक्ष्मी, महात्मा गांधी, ऑस्कर विजेते ए.आर. रेहमान, रसूल पोक्कुटी, हरीहरन, मायकल जॅक्सन यांचेही पुतळे अप्रतिम.
ज्यांनी लंडनचं म्युझियम पाहिलंय त्यांना याबाबत विशेष वाटणार नाही. पण एका भारतीयाने निर्माण केलेलं हे म्युझियम पाहायलाच हवं. येथे |font title="Click to correct" class="transl_class" id="739">जितके
भारतीय व्यक्तिंचे पुतळे पाहायला मिळतील, तेवढे लंडनला नाही मिळणार हे नक्कीच...
आता त्याच्या म्युझियममध्ये लता मंगेशकर, सचिन तेंडूलकर यांच्यासह अनेक दिग्गजांचे पुतळे लवकरच पाहायला मिळतील. त्या पुतळ्यांच्या निर्मितीचं काम सध्या केरळात सुरु आहे.
आमच्या सुदैवाने आम्ही तिथे गेलो तेव्हा श्री
. सुनिल कंडल्लूर आलेले होते. त्यांच्याशी आमची भेट झाली. एवढा चांगला कलाकार; पण अतिशय सधा, विनम्र माणूस...
एक विनंती : जर आपण लंडनच्या मॅडम तुस्सॉं म्युझियमची तुलना या म्युझियमशी करणार असाल, तर जाऊ नका... एका भारतीयाची कला पाहण्यासाठी एक रसिक म्हणून जा...
कसं पोहोचाल ? :
जुन्या मुंबई- पुणे हायवेवरून लोणावळ्याहून पुण्याकडे येताना लोणावळ्यापासून साधारणपणे ५-६ किलोमीटरवर वरसोली गावात उजव्या हाताला हायवेला लागूनच सुनिल्स सेलिब्रिटी वॅक्स म्युझियम आहे. आपल्याला वाटेत ठिकठिकाणी म्युझियमकडे जाण्याचा मार्ग दाखविणा-या पाट्या दिसतीलच.
अधिक माहिती : www.celebritywaxmuseum.com या वेबसाईटवर मिळेल.

सुधा कार्स म्युझियम, हैदराबाद :






हैदराबादला गेलो की, आपण सर्वसाधारणपणे काय पाहतो ? चार मिनार, गोवळकोंडा, सालारजंग, हुसेन सागर, रामोजी सिटी.... वगैरे.... वगैरे....
यामध्ये आणखी एका ठिकाण अवश्य पाहा... ते म्हणजे के. सुधाकर यांचं सुधा कार्स म्युझियम. हे काही जुन्या गाड्यांचं म्युझियम नाही. इथे आहेत एका कलाकाराच्या कल्पकतेतून अवतरलेल्या वेगवेगळ्या भन्नाट आकारातल्या गाड्या...
आत गेल्यावर, रस्त्यावरूनच आपल्याला दर्शन होतं एका महाकाय सायकलीचं. के. सुधाकर नावाच्या या अवलियाने १ जुलै २००५ मध्ये जगातली सर्वात मोठी तीन चाकी सायकल तयार करून हैदराबादच्या रस्त्यावरुन चालवली... त्याच्या या विक्रमाची नोंद गिनिज बुकमध्ये आणि लिम्का बुकमध्ये झाली आहे. ४१ फ़ूट उंचीच्या य़ा सायकलच्या चाकांचा व्यास आहे १७ फ़ूट.
जेव्हा आपण आत जातो, तेव्हा आपला डोळ्यांवर विश्वासच बसत नाही. आपण कल्पनाही करू शकत नाही अशा अनेक वेगवेगळ्या आकाराच्या कार्स समोर दिसतात. कॅमेरा, सूटकेस, कपबशी, वांगं, बर्गर, फ़ूटबॉल, कॉम्प्युटर, स्नूकर टेबल, बेड, शिवलिंग, पक्ष्याचा पिंजरा, अशा वेगवेगळ्या आकारातल्या कार्स आपल्याला वेडं करतात... जगातली सर्वात छोटी डबलडेकर बस, फ़ाऊंटन पेनच्या आकारातली बाईक, जगातली सर्वात छोटी बाईक असे अफ़लातून प्रकार आपल्याला पाहायला मिळतात. या प्रत्येक वाहनात त्याच्या साईजप्रमाणे १ ते ४ माणसे बसू शकतात. वर्षातून एकदा या सर्व कार्स, बाईक्स रस्त्यावर चालवल्या जातात. याच बरोबर रेल्वेचे वेगवेगळे मॉडेल्स, सर्वात लांब सायकल, अनेक माणसे चालवू शकतील अशी सायकल हे सर्व आपल्याला इथे पाहायला मिळतं.
एक काहीतरी वेगळं पाहिल्याचं समाधान आपल्याला मिळतं.
तेव्हा हैदराबादला गेलात की, बाकीच्या स्थळांप्रमाणे हे अवश्य पाहाच...
कसं पोहोचाल ? : सुधा कार्स म्युझियम
१९-५-१५/१/डी, बहादूरपुरा, झूऑलॉजिकल पार्कजवळ, हैदराबाद.
अधिक माहिती : www.sudhacars.net या वेबसाईटवर मिळेल.

Sunday, October 24, 2010

काही इच्छा... अपूर्ण आणि पूर्ण !!!

काही इच्छा... अपूर्ण आणि पूर्ण !!!


माणसाच्या अनेक इच्छा असतात. कधी त्या पूर्ण होतात; तर कधी अपूर्णच राहतात... जर पूर्ण झाल्या तर काही Problemच नसतो. पण जर त्या अर्धवटच राहिल्या तर मात्र असं म्हणतात की, असा माणूस मेल्यानंतर तो भूत बनून मानगुटीवर बसून त्या पूर्ण करून घेतो. तसं होऊ नये म्हणून दहावं, श्राद्ध या वेळी कावळ्याला "काव... काव..." करून अगत्याने बोलावतात... पिंडाला शिवायला... मग तो कावळारूपी आत्मा जरा भाव खायला लागतो. मग घरातले एक एक जण येऊन त्याला हात जोडतात आणि म्हणतात, मी अमूक करीन, मी तमूक करीन पण एकदाचा शीव रे बाबा... आमच्या पोटात इथे कावळे ओरडतायत... अर्थात हे त्यांचं "पोटातल्या पोटात" बोलणं असतं... असो.

हे सगळं लिहिणं यासाठी कारण, माझ्याही काही अपूर्ण इच्छा आहेत... म्हणजे मी काही मरत बिरत नाही आणि अतृप्त इच्छा पूर्ण करण्यासाठी भूतही बनून येणार नाही.... कारण माझ्या ज्या इच्छा आहेत, त्या कधी पूर्णच होणा-या नाहीत आणि कोणीही पूर्ण करू शकणार नाही... वेगळ्याच आहेत त्या...

काही अशा आहेत की, त्या नशिबातच नव्हत्या... त्यातली एक इच्छा म्हणजे पु.लं.ची भेट... पुलंना लहानपणापासून वाचत-ऐकत आलोय.... पुस्तकं, कॅसेटमधून... प्रत्यक्ष भेटणं मात्रं खरंच राहून गेलं... हा साहित्य पंढरीचा विठोबा नाही भेटला; पण रखमाई मात्र भेटली... सुनिताबाईंना मी भेटलो तेव्हा तसं म्हटलंदेखील... त्यवेळी त्यांनाही भरून आलं...

पुलं प्रमाणे त्यांचे मित्र वसंतराव देशपांडे... पण मला कळायला लागलं तेव्हा वसंतराव जाऊन खूप काळ लोटला होता... त्यांच्या रूपात सध्या राहूल देशपांडे आल्याने वसंतरावच गातायत असं वाटतं...

गदिमा - वसंतरावांप्रमाणे यांनाही भेटणं तर अशक्यच... माझा जन्मही नसेल झालेला...
गदिमा काय, वसंतराव काय, या थोर व्यक्ति आधिच होऊन गेल्यात.... पण पुलंसारख्या व्यक्ति हयात होत्या तेव्हा त्यांना न भेटणं हे दुर्भाग्यच म्हणावं लागेल.

आणखी अपूर्ण इच्छा... निळूभाऊ फुले... सिनेमात खलनायक, पण ख-या आयुष्यात देवमाणूस... त्यांना भेटता आलं नाही; पण जवळून पाहता आलं... मित्राच्या Computer Institute च्या उदघाटनाला ते आलेले तेव्हा... पण भेटता न आल्याची खंत राहिलीच...

विजय तेंडूलकर... धाडसी लेखक... लोकांच्या कर्मठ विचारसरणीला धक्का देणारं लेखन करणारा... अगदी शेवटच्या क्षणी ते ज्या प्रयाग हॉस्पिटलमधे होते, त्या समोरचा रस्ता माझ्या येण्या-जाण्याचा... पण ते गेल्यानंतर कळलं की, ते तिथे अ‍ॅडमिट होते...

बरेच लोक यावर मला म्हणतात की, आता ते नाहीत, पण त्यांच्या साहित्य, कलेने ते आपल्या जवळच आहेत वगैरे वगैरे... ठिक आहे... पण मी म्हणेन त्यांचं साहित्य, कला हे अमरच आहे. Technologyमुळे आपल्याला ते पुन्हा पुन्हा भेटतात मान्य आहे; पण त्यांचा सहवास लाभणं हे तर किती सौभाग्याचं आहे... साधं उदाहरण : बाबुजी - सुधीर फडके जेव्हा सावरकर चित्रपटाच्या एका शो ला आलेले तेव्हा भाषणं झाल्यावर ते निघाले, मी सही मागितली, त्यांचा हात थरथरत होता... त्यांनी पाठीवर थरथरता हात ठेवला... भरून पावलो... सहीपेक्षा मोठं समाधान... मिळालं. त्यांना आधार देत मॅनेजरच्या केबिनमध्ये सोड्लं... काय हवं आणि ? त्यांचं गीत रामायण प्रत्यक्ष त्यांना गाताना पाहिलं-ऐकलं, तेव्हा मी लहान होतो खूप. पण आत्ता जेव्हा कळतं तेव्हा आठवलं की धन्य वाटतं.

हे झालं गेलेल्या व्यक्तिंबद्दल. आता असलेल्या व्यक्तिंबद्दल... आजही आपण पुस्तकं वाचतो, C.D., V.C.D. वरून गाणी ऐकतो, पण त्या कलाकाराला प्रत्यक्ष अनुभवणं यात वेगळीच मजा असते... त्यांना अनुभवणं म्हणजे फक्तं प्रत्यक्ष पाहणं, ऐकणं नव्हे; तर त्यांच्याशी बोलणं, समजून घेणं तितकच महत्वाचं.

आता बाबासाहेब पुरंदरेंची पुस्तकं वाचणं, त्यांचं व्याख्यान कॅसेट, सी.डी. वर ऐकणं आणि प्रत्यक्ष समोर बसून बाबासाहेबांना शिवचरित्रं सांगताना पाहणं म्हणजे हा एक चमत्कारच आहे. आणि हे ज्यांनी अनुभवलंय, अनुभवतायत, त्यांनाच कळेल... (पण आजकाल असा सुवर्णानुभव घ्यायच्याऐवजी काही गुडघी अकलेची मंडळी ज्यांनी कधीही याचा अनुभव घेतला नसेल किंवा घेतला असल्यास त्यांची ते समजण्याची बौद्धीक कुवत नाही, त्यांना हे कधीच कळणार नाही. ते केवळ स्वत:च्या सवंग प्रसिद्धीसाठी जातीचं राजकारण करत बसलेत. शिवाजी महाराजांनी कधी जातीचं राजकारण केलं नाही, ते ही मंडळी करत बसली आहेत... असो राजकारण माझा विषय नाही)

बाबासाहेब पुरंदरे महान इतिहासकार, पण केव्हाही गेलो तरी स्वत: हसतमुखाने स्वागत करणार... आपुलकीने बोलणार... लहान मुलांशी देखील लाडाने बोलतानाही त्यांना बाळराजे म्हणून आहो-जाहो करणार...

लता मंगेशकर, आशा भोसले यांना कार्यक्रमात भेटलो, पण एवढी मोठी अंतरराष्ट्रीय ख्याती लाभलेल्या या महान गायिका; पण बोलण्यातही आवाजाप्रमाणे मार्दव. माझ्यासारख्या लहानांशी बोलतानासुद्धा नम्रता, आपुलकी असते....

भारताचा महान फलंदाज कपिल देव - मी बिर्ला कंपनीत होतो तेव्हा तो बिर्लाचा ब्रॅंड अ‍ॅंबेसेडर होता... त्याच्या बरोबर आम्हाला दुपारचं जेवण घ्यायची संधी मिळाली... एवढा मोठा माणूस, पण आमच्याशी बोलताना अतिशय साधा. कुठेही घमेंड नाही... हसतमुख, प्रसन्न... आमच्याही फिरक्या घेत हसत खेळत आमच्याबरोबर वावरला...

मी पु.लं., निळूभाऊ यांच्याबद्दल लिहितांना त्या माझ्या अपूर्ण इच्छा असं म्हटलं, किंवा आताचे बाबासाहेब, दीदी वगैरे यांच्या संदर्भातले दाखले दिले, कारण हेच की, या सर्व महान व्यक्ती आहेत... पण त्यांच्या सहवासातूनच त्यांच्यातला खरा माणूस दिसतो...

Friday, July 23, 2010

‘उंटावरचे शहाणे’ ते ‘गुगलवरचे शहाणे’


‘उंटावरचे शहाणे’ ते ‘गुगलवरचे शहाणे’

पूर्वी आपल्याकडे एक म्हण होती... अजूनही आहेच- ‘उंटावरचे शहाणे’...

तशी आज एक म्हण मला नव्यानेच कळली- ‘गुगलवरचे शहाणे’...

आपल्या आसपास हे ‘गुगलवरचे शहाणे’ खूप दिसतात... बरेचजणांना त्यांचा अनुभवही येतो...

ही ‘शहाणे’ मंडळी सगळीकडे वावरताना आपणच ‘जगात भारी’ अशाच (गैर) समजुतीत असतात... समोरचा एखाद्या विषयातला Master असेल, तर हे ‘गुगलवरचे शहाणे’ त्याच्यापेक्षा आपणच किती हुशार आहोत असे समजतात...

ही मंडळी काय करतात, तर ऑफिसमध्ये बसल्या बसल्या इंटरनेटवर गुगलमध्ये जाऊन काही ना काही Search करत बसतात... आणि त्या Search केलेल्या अर्ध्या हळकुंडाच्या तुकड्यावर पिवळेधम्मक होतात(तसं झाल्याचं त्यांना वाटतं)... इतके पिवळे की ‘कलर गया तो पैसा वापस...’

"बस्स... आता मीच यातला Master आहे... अरे, बघच ! त्याला कसा माझ्या नॉलेजवर आडवा पाडतो ते."

आपण केवढे Master झालोय त्यात, असं वाटायला लागतं... मग काय, हे असे लोक ‘मोकाट’ सुटतात... म्हणजे जातील तिथे ‘मीच शहाणा, मीच शहाणा’ या थाटात वावरायला लागतात आणि निष्कारण वाद घालायला लागतात.

अरे कशाला...??? काय गरज आहे...??? त्या क्षेत्रात तू master आहेस की तो आहे? तुला जास्त कळतं त्यातलं का त्याला...???

गुगल किंवा इतर कोणत्याही वेबसाईटवरून माहिती घ्या; पण आपल्याला माहित असावं यासाठी घ्या... सगळेच वापरतात ते माहिती घेण्यासाठी... पण त्याचा वापर करून समोरच्यावर कुरघोडी करायचा प्रयत्न करू नका...

जर का असं नुसतं इंटरनेटवरून एखाद्या क्षेत्रात माहिर होता येत असतं, तर सगळे डॉक्टर, वकिल, इंजिनीअर आणि अनेक, हे घरी बसूनच इंटरनेटवरूनच पास झाले असते... पण नाही, आम्ही नुसते शहाणे नाहीत, तर ‘अती शहाणे’ आहोत हे ते अभिमानाने सिद्ध करायचा प्रयत्न करत असतात.

आणि या अतिशहाण्यांचा समाजाला काडीमात्र उपयोग न होता उपद्रव मात्र होत असतो.

एक मजेशीर किस्सा आहे घडलेला...

एका डॉक्टरांच्या ओ.पी.डी.मध्ये एक जोडपं येतं... दोघेही उच्चशिक्षीत असतात... दोघंही आय.टी.मध्येच असतात. ती बाई प्रेग्नंट असते... ते डॉक्टरांना आपला प्रॉब्लेम सांगतात... डॉक्टर तो ऐकून घेतात... त्या बाईला काही त्रास होत असतो. डॉक्टर त्यावर त्यांना काय उपाय करायला हवेत ते समजावून सांगायला लागतात... औषधं कोणती घ्यावीत, कोणती घेऊ नयेत वगैरे... त्यावेळी या जोडप्यामधला ‘डॉ. गुगले’ जागा होतो... डॉक्टर माहिती सांगत असताना हे दोघं त्यांनाच उलटं शिकवायला जातात... की, डॉक्टर, यावर उपाय मी गुगलवर वाचलेला आहे... अमुक अमुक केलं की तमुक तमुक होतं, मी गुगलवर वाचलेलं आहे.... याच्यावर ही गोळी चांगली आहे, मी गुगलवर वाचलेलं आहे... याच्यासाठी हे करायला हवं, मी गुगलवर वाचलेलं आहे...

डॉक्टर वैतागतात... म्हणतात, "डॉक्टर मी आहे की तुम्ही आहात ? एवढं सगळं तुम्हाला गुगलवरून समजतं, तर मग तुमच्या बायकोची डिलिव्हरी गुगलवरच करा."

त्या जोडप्याचा चेहरा अगदी पाहण्यासारखा झाला होता.

तर असे हे ‘गुगलवरचे शहाणे’. मी फक्तं हे एक उदाहराण दिलं... असे अनेक किस्से आहेत...

हे लोक जिथे जातील तिथे आपली अक्कल पाजळतील... आणि उपद्रव निर्माण करतील... किंवा स्वत:चं हसू करून घेतील...

असो... तर अशा अतिशहाण्यांना कोण समजविणार ?